Wiersz 12
Sama w sobie zagubiona, sama siedzi gdzieś wtulona, rozmyślając o przyszłości, w duszy lekko, cicho kona. Serce coraz częściej staje, oddech jakby nie głęboki Już rozmyśla czy gdzieś w Niebie Bóg szykuje jej obłoki. Oczy szare, twarz pobladła spoglądając w blask księżyca wypatruje swojej śmierci: Nie chce życia, nie chce życia! Już zdejmując swe bandaże patrząc na zranione ciało, łzy do oczu się wezbrały, Jej ran ciągle jest za mało. Tam agonii kruk jej kracze, już prostuje swe ramiona. Wątłe ciało obejmuje sfera życia zakończona.
Podoba Ci się ta strona?
Załóż własną, darmową stronę internetową na JKY.pl - szybko, łatwo i bez opłat!